چند قدم نزدیکتر به خدا

ساندویچ فلافل یا فلاپی!

mehrabooni-sedaghat — Fri, 04 Jul 2008 12:42:18 GMT

زنگ ميزنم مدرسه نگار برای اعتراض به نمره اش. مديرشون گوشي رو برميداره. بعد از احوالپرسی ميگم: ببخشيد ميخواستم رو نمره 19 و هفتاد و پنج اجتماعی نگار اعتراض بدم چون مطمئنه بیست میشده.

ميگه: ديگه نميشه عزيزم ما فلافل رو فرستاديم اداره! باور كنید من همينو ميشنوم!!! با خودم ميگم من اينهمه ساله معلمم فلافل چي ميتونه باشه!!! آخر حرفاش باز میگه به خدا ما سه روز بعد از دادن کارنامه ها فلافلو (یا شایدم فلاپلو!!!) فرستادیم اداره برا تایید...

تلفنو قطع ميكنم و به نگار ميگم نمیدونم منظورش از فلافل یا فلاپل چی بود!!! از خنده ريسه ميره و ميگه آخي از دست اين مدير نازنینمون! منظورش فلاپي نمره ها بوده!!!! چيكار كنه قديميه ديگه زمان اونا كه فلاپي نبوده!!!

.... آخر نوشت: از طرف نویسنده به یه بازی وبلاگی دعوت شدم.

واقعيت اينه كه من اهل بازي وبلاگي نيستم اما اين بازی یه جوری روحمو قلقلک داد... اگر خدا بودم .. با خودم ميگم:تو رو چه به اون همه قدرت... تو بايد فكر كني به اين كه حالا كه ياسمن هستي چقدر تونستي يه ياسمن درست باشي... وقتي نگاه ميكنم به گذشته ها و غرق ميشم تو خاطرات نوجووني و جووني ... تا برسم به الان كه پا گذاشتم توي 42 سال ميبينم من تو همين ياسمن بودنم هم يه پام مي لنگه... با اين كه سالهاست سعي ميكنم كه كم نقص باشم. چون بي نقص كه اصلا غير ممكنه! ميبينم باز هم خيلي جاها ميتونستم اشتباه نكنم.. زود قضاوت نكنم... به دل نگيرم... دل نشكنم .. زود عصباني نشم... سريع تصميم نگيرم... و....

و بعد به خودم ميگم هر لحظه ميتونه برات شروعی دوباره باشه... تا گذشته ها رو جبران کنی...يك تولد براي كسي كه همه تلاشش اينه كه خوب باشه گرچه ميدونه كه خوب بودن خيلي سخته خیلی....

بعد فكر ميكنم تنها چيزي كه تو اين چند ساله اخير فكر بهش روحمو آروم ميكنه اينه كه هرگز به كسي كه مي تونستم براش كاري كنم نه نگفتم...

نوری در درونم میدرخشه و گرماش وجودمو لبریز شادی میکنه.... خدای درونم... روحی که در من دمیده شده... قدرتی والا که میتونه منو به اوج برسونه... به کمال... به شرطی که باورش کنم... حسش کنم... و بهش ایمان بیارم... باور کنم که خدایی کوچکم در سرزمینی که فقط عشق میتونه نجاتش بده...

پی نوشت: فردا میریم مسافرت... در آغوش فرشته های دوست داشتنی زندگی مامان و بابای مهربونم...دلم برای همه تون تنگ میشه... تونستم بهتون سر میزنم...

دنیارو لبریز عشق کن...

mehrabooni-sedaghat — Mon, 30 Jun 2008 13:12:02 GMT

چشمهاتو ببند و عشقي رو كه در وجودته به قلم مو منتقل كن بعد چشمهاتو باز كن و نقش عشق بزن به بوم... چشمهاتو ببند و وجودتو لبريز از عشق كائنات كن و بعد انگشتتو به سيم سازت بزن... حس كن تموم عشقي كه داري منتقل ميشه به لباسي كه داري ميدوزي به غذايي كه داري ميپذي ، به كيبوردت به دستاي نوازشگرت، به نگاه عاشقانه ات، به بوسه گرمت، به دستهاي بخشنده و مهربونت....

موقع انجام هر كاري وجودتو لبريز عشق كن، بزار فضاي زندگيت مملو از انرژي عشق بشه... فضاي خونه ات... محل كارت... محل زندگيت، شهرت، كشورت و دنيا رو سرشار از عشق كن...

داريم با نگار ميريم كافي شاپ. اين قرار ماهانه مون هست. ماهي يه بار اشكان مال رامينه و ما دوتا ميريم كافي شاپ... براي درد و دلهاي دوستانه! تابلوهاي پشت شيشه يه گالری نظرمون رو جلب ميكنه. به درخواست نگار كه عاشق نقاشيه ميريم تو گالري...

فضايي بسيار بزرگ ، پيرمردي عبوس و تابلوهاي بزرگي كه به سبكهاي متفاوت نقاشي شدن ... انگار نقاش ميخواسته همه سبكها رو امتحان كنه. يا يه جوري دچار سرگرداني هنري بوده!!! اما همه نقاشی ها یه نقطه اشتراک دارن... غباری از غم روشونه... يه جوري همه نقاشي ها دارن خفه ميشن!!!

از ميون تابلوها يه منظره توجه نگارو جلب ميكنه. ميگم: ببخشيد اون چند؟ فروشنده كه خودش نقاش تابلوهاست ميگه: اون موج دريا 4 ميليون و نيم! ميگم: نه! اون منظره زيريشو ميگم. ميگه: اون فروشي نيست...

اما اون يكي 600 هزار تومن... و اون يكي 550 هزار تومن...

فكر ميكنم چرا بايد يه موج دريا كه كار زيادي نبرده و ريزه كاري نداره 4 و نيم ميليون باشه و منظره اي كه پر از درخته 600هزار تومن. هر دو هم يك اندازه اند.

ميگم :ببخشيد يه سوال؟ قيمتها رو بر چه اساس میگذارید يعني... نميزاره جمله مو تموم كنم و ميگه: كار هنريه ديگه... ميگم: نه! منظورم اينه كه بر اساس حسي كه به تابلو داشتيد يا كاري كه... ميپره وسط حرفمو و با عصبانيت ميگه : يه سوال كردي جوابتم گرفتي ديگه برو بزار تو حال خودم باشم!!!!

ميگم: چه هنرمند باشعوري!! و البته در دل به جاي باشعور يه چيز ديگه ميگم!!! (استفاده از افعال معكوس) از در ميايم بيرون و نگار ميگه: حالا فهميدم چرا تموم نقاشي ها غبار غم دارن چون نقاششون انقدر بداخلاقه!! وقتي با عصبانيت قلم رو روي بوم بكشي نتيجه همين ميشه ديگه!!!

پي نوشت: كدوم دوست نازنين از اصفهان پول به حسابم ريخته؟

پی نوشت دوم: دوست عزیزی که قراربود با داییم تو لاس وگاس تماس بگیری من ایمیلتو گم کردم تماس گرفتی؟

باز هم سونی

mehrabooni-sedaghat — Wed, 25 Jun 2008 12:18:18 GMT

براي دوست عزيزم معصومه كارمند شركت سوني كه در پست پيش گله كرده بود كه چرا از سوني بد گفتم...

معصومه جان

فكر كنم حالا كه قراره از سوني بگم تموم و كمال بگم كه حجت رو بر سوني و محصولاتش تموم كرده باشم. ارديبهشت ماه 87 درست توي يكي از سخنرانيهاي داييم كه تنها كسي كه اجازه داشت دوربين فیلمبرداری ببره من بودم هندي كم سوني ام قاطي كرد و ال سي دي ش عين تلويزيون پروفسور تورنسل تو داستانهای تن تن و ميلو چهارخونه شد... راه راه شد... سياه سفيد شد... خلاصه هزار بازي در آورد تا گند بزنه به اعصابم. فرداش دوربينو با پيك فرستادم نمايندگي سوني در حبيب الهي. اول گفتن بايد ال سي دي عوض شه اما بعد گفتن درست شده و پس فرستادن. چند روز بعد اومدم فيلم بگيرم ديدم تاچ اسكرين كار نميكته و چون تموم كليدها رو ال سي دي شه عملا كار كردن و ديدن فيلم باهاش غير ممكن بود. دوباره يه هزينه پيك و اين بار گفتن بايد ال سي دي عوض شه. 27 خرداد دوربينو تحويل گرفتم و 115000 تومن هم بابت سرويس و تعويض ال سي دي پرداختم. شب 28 خرداد شهرام (شوهرخواهرم) يه تولد بزرگ سورپرايز براي مريم(خواهرم) گرفته بود. از اونجايي كه برامون خيلي مهم بود كه عكس العمل مريم رو موقع ورود ثبت كنيم ! من با دوربين دم در ورودی ايستادم. به يمن محبتهاي وزارت نيرو برق هم قطع بود و بايد با نايت شات فيلم ميگرفتم كه همون بدو ورود دوربين ارور داد كه هد كثيفه!!! حال من ديدني بود!!!! وقتي فرداش با تعميركار محترم تماس گرفتم و گله كردم كه دوربين سرويس شده چرا بايد اينطور بشه فرمودند به خدا دوربين خود من هم با این که سرویس کرده بودیم!!! تو مسافرت مشهد همينطور شد! حالا بفرستيد هدشو تميز كنيم!!!

4 سال پيش يه ضبط دو كاسته سي دار سوني خريدم... چندي بعد يه بيماري گرفت كه دائم موقع ديدن سي دي هي play وpause ! میکرد. با تعمیرگاه مجاز سوني در جمهوري تماس گرفتم گفتند ميخواهيد بفرستيد اينجا يا ميخواهيد ما تعميركار بفرستیم خونه . گفتم بفرستيد خونه. تعميركار محترم سه ساعتي كلنجار رفت optic شو عوض كرد درست نشد يه قطعه ديگه شو عوض كرد نشد دوباره يه optic ديگه گذاشت!!! و بلاخره گفت درست شده و 45000 تومن از ما گرفت و رفت . فرداش تا يه سي دي گذاشتم ديدم بازم همون مرضو داره! شايد بالغ بر 100 بار (بدون اغراق) با موبايل اون تعميركار و با شركت تماس گرفتم . اوايل مي گفت فعلا optic نداريم!!! بعد چند بار قرارگذاشت و نيومد. چند بار با مدير اونجا صحبت كردم و هر بار ميگفت چشم ما پيگيري مي كنيم. اون اپتيك 6 ماه گارانتي داشت! شش ماه گذشت و اون آقا نيومد! هر بار زنگ میزدم شماره مو ميگرفت ميگفت چشم! تماس ميگيرم و بلاخره یک سال که گذشت از خیر اون ضبط گذشتم و رفتم يه دي وي دي خريدم! (اما ديگه پاناسونيك!)

تلويزيونمون هم سوني بود (چون من یه زمانی! عشق سوني بودم) دو سه ماهی که کار کرد هر بار ميومدي از روي خود دستگاه ولوم رو بالا ببري كانال عوض ميكرد!!! اين شد كه من موقع تعويض تلویزیون گفتم اگه مفت هم سوني بدن نميگيرم! معصومه جان بسته يا برم سراغ الباقي دستگاهها؟!!!

به اعتقاد من بدترين چيز اينه كه خدمات پس از فروش تنها کاری که نکنه خدمات پس از فروش باشه !!!

ضمنا براي اثبات تموم گفته هام شماره فاكتور و اسم تعميركارو دارم...

پي نوشت:

یک دنیا تشكر از جناب آقاي دكتر محسن پاكزاد متخصص پوست براي ويزيت رايگان يك بيمار نيازمند.

ممنون از بی بی باران عزيز و جناب آقاي بيگي براي كمك به يه خانواده نيازمند.

وبلاگ برتر ماه

پيرو كامنت پست پيش از طرف تاپ اسكين دوست داريد به اینجا سر بزنيد و به وبلاگهای محبوبتون راي

بديد...

پی نوشت کتابخوانی!!! :اخرین کتابی که خوندم یازده دقیقه پائولو کوئلو بود پیشنهادش میکنم چون بسیار زیبا بود.

فلسفه كمر درد من!

mehrabooni-sedaghat — Sun, 22 Jun 2008 07:38:18 GMT

نگاهي به چهره مهربونش ميندازم و ميگم: اين كاري كه مي كنيد چيه؟ آخه تو فيزيوتراپي هاي ديگه اين كارو نميكنن.

ميگه : استئوپاتي . يه چيزي شبيه كايروپركتيك. ميگم: خيلي كارتونو دوست داريد نه؟ در حالي كه با يه وسيله فلزي كف پامو ماساژ ميده ميگه: خوب بلاخره كاره ديگه.

ميگم: نه! معلومه عاشق كارتون هستيد... فضاي اينجا خيلي مثبته. حضور عشق توش كاملا مشهوده. ميخنده و ميگه:‌آره خيلي دوست دارم..

ميگم: چند وقت پيش يكي از همكارامو فرستادم پيشتون با تشخيص شكستگي مهره كمر. كه خوب ظاهرا دوست داشت بره جايي كه بتونه از بيمه استفاده كنه و اينجا براش گرون بود. ميگه: خوب به من مي گفتيد تخفيف ميدادم. اگه مورد اينطوري بود حتما بهم بگيد. يه دفعه يه چيزي تو قلبم ميريزه پايين. ياد پدر دنيا ميفتم... ميگم: آقاي دكتر من يه مورد سراغ دارم با ماشين بهش زدن و فرار كردن . جراحي شد به خاطر شکستگی كشكك زانو... شرايط مالي شون زير صفره. كارگر بوده.. از اينهايي كه سر ميدون مي ايستند و خوب طبعا چون تنها نون آور خونه بوده الان در آمدي ندارن. ماهي 150 تومن هم براي زندگي تو يه اتاق خرابه دارن ميدن... اگه كمكهاي بچه هاي نت نبود تا حالا از گشنگي مرده بودن... از بعد از عمل يه بار هم دكتر نديدتش. پاش تا بالاي رون از ورم شبيه پاي فيل شده!!!

با لبخندي كه چهره شو مهربون تر ميكنه ميگه: خوب بگو بياد. ذوق زده و ناباورانه ميگم: يعني ازش بابت فيزيوتراپي ش پول نمی گيريد؟ ميگه: نه! يكشنبه با خودت بيارش ... ميگم: خدايا دمت گرم! حالا فهميدم چرا بيخود و بي دلیل كمر درد شدم.. حالا فهميدم چرا به دلم افتاد كه اصلا دكتر ارتوپد نرم و يه راست بيام فيزيوتراپي... حالا فهميدم چرا از پارسال كه اين دكتر كرمي نازنين به عنوان يه فيزيوتراپ عالي به من معرفي شد يه احساس خوبي نسبت به اينجا داشتم... حضور آدمهاي خوب و مهربون... هميشه فضا رو لبريز عشق ميكنه...

همينجا از دكتر كرمي نازنين در فيزوتراپي پاتريس بابت اين محبتش يه دنيا تشكر ميكنم .

پي نوشت يك: راستي سري به اينجا بزنيد گرچه نگاه كردن به صورت اين فرشته هاي نازنين غم رو تا عمق وجود آدم ميبره... اما گاهي لازمه كه اون ته ته دلمون بسوزه و در غم آدمها شريك بشيم... قدر سلامتي مونو بدونيم و ياد بگيريم كه در حركتهاي انسان دوستانه سهمي هرچند كوچك داشته باشيم...

پي نوشت دو: يه دوست تو پست قبلي ازم شماره تلفن دكتر موسوي (متخصص گوش و حلق و بيني ) رو خواسته بود ببخشبد دير شد اينم شماره تلفن. 88025888

دوستاي نازنين كه بابت دنيا ازم شماره حساب خواستن لطفا اگه مبلغي ريختن كامنت بزارن تا پول رو به دستشون برسونم. ممنون.

و همينجا از راه دور دستاي بخشنده و مهربون مامان نازنينمو ميبوسم و ازش به خاطر تموم زحمتهايي كه تو اين چهل و يك سال برام كشيده تشكر ميكنم. مامان قشنگم روزت مبارك. ميدونم كه هيچ هديه اي نميتونه محبتها و مهربونيهاتو جبران كنه . بدون كه عاشقانه دوستت داريم و هميشه دلتنگ آغوش مهربونتيم... روز مادر به همه مامان های مهربون مبارک...

دوربين جن زده من يا تعميركاران مجرب و قابل سوني !

mehrabooni-sedaghat — Tue, 17 Jun 2008 07:08:18 GMT

يادتونه كه چند سال پيش با نظرخواهي از خودتون يه دوربين ديجيتال عكاسي سوني خريدم؟ مدل DSC-S90 و اين سه چهار سال هم ازش واقعا راضي بودم. هم كيفيت عكسهاش خوب بود هم فيلمش. از 6 ماه پيش تا حالا سه بار اين اتفاق افتاد كه لنزش ميموند بيرون و ديگه تو نميرفت و همش ارور ميداد كه خاموش كن دوباره روشن كن و اگه هزار بارم اين كارو ميكردم فايده نداشت. هر بار با پيك نازنين شهرداري مي فرستادم نمايندگي سوني سر حبيب الهي و هر بار موتور سوار پيك ميرفت و بر ميگشت دوربينو در حالي كه نگاه عاقل اندر سفيه به من مينداخت تحويلم ميداد و ميگفت: خانوم اين كه سالمه! همونجا تا روشن كردن كار كرد!!! و من ميديدم بله درست شده!!! تا ايندفعه كه تو تعطيلات عيد همين مرض رو گرفت (هر بار اين مرضو شمال ميگرفت) منم گذاشتم تا يه ماه پيش گفتم شايد بمونه خوب شه!!! اما اين بار وقتي براي تعمير فرستادمش از نمايندگي زنگ زدن و گفتن لنزش شكسته و 150 تومن خرجشه و با توجه به اين كه دوربينهاي جديد به بازار اومدن، قيمت اين اومده پايين و ديگه ارزش تعمير نداره!!! تازه لنزشم الان ندارن!

دو روز قبل از مراسم جشن پرشين بلاگ به رامين گفتم بريم يه دوربين بخريم كه بتونم از مراسم عكس بگيرم. قبل از رفتن دوربين نازنينمو كه كلي برام خاطره هاي زيبا ثبت كرده بود از تو كيفش در آوردم يه بار ديگه امتحانش كردم و ديدم نه خبري از سلامتي نيست!! ... ازش حلاليت طلبيدم!!! و اندفعه به خواست رامين رفتيم نمايندگي مركزي كنون تو سهروردي . و يه دوربين مدل IXUS 860 IS خريديم. فرداش گلناز (خواهرم) اومد خونه مون...تا دوربينو ديد ، گفتم: ببين چقدر جمع و جوره نصف قبليه.

گفت:اندازه اون قبلي رو يادم نيست. تا نگار رفت دوربينو آورد نشون بده دستش خورد به دكمه پاور! و جل الخالق!! لنزي كه نمايندگي مجاز سوني گفته بود شكسته! و تو نميرفت! رفت سرجاش و قيافه من ديدني بود. هر چي عكس و فيلم گرفتم عالي بود! عين قديم!!!

ميگم: رامين جون باورم نميشه فكر ميكني اين دوربين هديه كدوم كار خوبمونه؟ ميگه: والله تو هديه امروزو مبيني من تنبيه ديروزو!!! و ميزنه زير خنده!!!! با نمايندگي سوني هم كه تماس گرفتم هيچ توجيهي براش نداشتن!!! نتيجه هم اين شد كه نگار بي چك و چون صاحب يه دوربين شد !!!!

پي نوشت يك: ممنون از زهراي نازنينم براي اهداي يه عالمه كتاب و كارت رايگان مراكز تفريحي به يه خانواده نيازمند...

پي نوشت دو : ممنون از الهه نازنين و سميه عزيزم بابت كمك به يه خانواده نيازمند.

پي نوشت سه: ممنون از سرباز معلم جنوبي بابت اونهمه لطفي كه به من داره. واقعيت اينه كه من با اينهمه سال سابقه تدريس و اونهمه شاگرد در سال فكر نميكنم هيچوقت تونسته باشم كاري رو كه تو كردي كرده باشم... باور كن انتخابت به حق بود. نوش جونت ... براي تو و فرشته هاي مدرسه ات آرزوي بهترين ها رو دارم. قبول كن كه با اين كارت سرنوشت اين بچه ها رو عوض كردي و ايمان دارم كه كائنات براي تو هم بهترينها رو كنار گذاشته...

اين يكي مال مامان عزيزمه كه ميدونم وبلاگمو ميخونه: مامان قشنگم دوستت دارم و دلم براي تو و بابا كه عزيزترين و مهربون ترين فرشته هايي هستين كه تو عمرم ديدم يه ذره شده. اميدوارم كه هميشه سايه پرمهرتون بالاي سرمون باشه و ما از حضور عاشقونه تون لذت ببريم...

گزارش از جشن پرشین بلاگ

mehrabooni-sedaghat — Fri, 13 Jun 2008 14:39:18 GMT

دیروز جشن پرشین بلاگ بود.... فكر ميكردم تموم اونايي كه سالهاست با نوشته هاشون زندگي كردم رو ميبينم. به نگار گفتم : فكرشو بكن ديگه واقعا تو جمعي هستيم كه دور تا دورمون وبلاگ نويسهايي هستن كه با روحشون آشناییم. اما چطور بفهميم كي نويسنده كدوم وبلاگه؟ سایه گفته بود من شال سبز سرم ميكنم. ماشاالله كم نبودن خانومها با شال سبز ! از دو تاشون پرسيدم اصلا وبلاگ نويس نبودن!!! تنها كسي كه تا از در اومد تو مریم (خواهرم) شناختش ویولت نازنین بود كه تندي رفتمو دو تا ماچ گنده كه بهش قول داده بودن نثار لپهاي نازنينش كردم. البته دختر ترشیده با نمك و سرباز معلم اين پسرك ساده و بي تكلف رو با اون لهجه شيرينش هم ديدم و ساروی كيجاي نازنين و غریبه ای نام آشنا رو... .

ميدونم كه برگزار كننده هاي اين جشن دوست داشتند همه چي به نحو احسن برگزار شه اما متاسفانه يه اشكال وجود داشت و اونم عدم هماهنگی تو دادن جوایز بود... كادوها رو يه دختر خانوم 6 ساله ميداد كه خوب قائدتا نميتونست اونجور كه بايد عمل كنه. چيزي كه ناراحتم كرد اين بود كه اول از آقاي كيانيان خواهش کردند بیاد روي سن. بعد از تشويق دوستان ، دختر خانوم 6 ساله يه شاخه گل رز دادن به آقاي كيانيان و يه کادو. آقاي كيانيان كادو رو گرفتند و گفتند: اينم مال منه؟ دختر خانوم هم از همه جا بی خبر گفت : بله! و آقاي كيانيان دختر خانوم كوچولو رو بوسيدند و تشكر كردند. اينجا بود كه خانوم مجري يه بنده خدايي رو صدا كردند كه بياد جايزه شو بگيره و تازه معلوم شد كه اون جايزه اي كه آقاي كيانيان گرفتند مال خودشون نيست و بايد بدن به اون بلاگر!!! نميدونم منيجر اين برنامه كي بود؟ اما من از ديدن اون صحنه خيلي ناراحت شدم. در كل درسته متفاوت از اون چيزي بود كه فكر ميكردم اما بازم به ديدن ويولت و ساروي كيجا و سرباز معلم و آقای حیدری مي ارزيد... در هر حال ممنون از مسئولين پرشين بلاگ...

از عكسهايي كه گرفتم سه تا لب پر خنده شو براتون ميزارم حالشو ببريد. ضمنا تو مراسم چند بار اعلام كردن كه سه مجله گل آقا و چلچراغ و مشق افتاب كل مدعوين رو مشترك خودشون كردن اما بعد كه ما پرسيديم گفتن نه به طور شانسي در بعضي پاكتهايي كه به بلاگرها داده ميشد برگه اشتراک رايگان هست. ما كه سه تا پاكت داشتيم تو هيچكدوم نبود مال شما رو خبر ندارم!!!!؟

جشن تولد پرشین بلاگ و انتخاب صد وبلاگ برتر

mehrabooni-sedaghat — Mon, 09 Jun 2008 11:13:18 GMT

چشمامو ميبندم و به روز 23 خرداد فكر ميكنم...چقدر دلم ميخواست يه روز اين اتفاق بيفته و من نويسنده وبلاگهاي محبوبمو ببينم.. به خودم ميگم انقدر هر بار تو اتوبوس و تاكسي و كافي شاپ و رستوران و ... نشستی با خودت گفتي نكنه بغل دستيم نويسنده يكي از وبلاگهايي كه ميخونم باشه بلاخره كائنات برنامه اي چيد تا بتوني ببينيشون... ياد روزي ميفتم كه كامنت خصوصي پرشين بلاگو تو وبلاگم ديدم... يه آن گفتم نكنه سركاري باشه... بعد فكر كردم تو اين 5 سالي كه مينويسم هيچوقت كامنت سركاري نداشتم. تموم اونايي كه ازم شماره حساب و ايميل يا شماره تلفن گرفتن تا كاري انجام بدن همه آدمهاي درستي بودن پس چرا بايد اين كامنت دروغ باشه. گرچه من عين بچه هاي خوب تو اون راي گيري هاي پرشين بلاگ سرمو انداختم پايين رفتم به وبلاگهاي مورد علاقه ام راي دادم و بعدم برگشتم تو خونه خودم و حتي يه بچه تبليغ هم در مورد خودم نكردم اما ظاهرا لطف دوستان زياد بوده و جزو صد وبلاگ برتر شدم... با شماره تلفني كه برام گذاشتن تماس ميگيرم و اونا هم تاريخ برگزاري مراسم رو ميگن و شماره مو ميگيرن و قرار ميشه كه دوباره باهام تماس بگيرن تا دیروز عصر كه تماس ميگيرن و بهم كد ورود به همايش رو ميدن...

يه حس خاصي دارم... نه به اين خاطر كه وبلاگم جزو اون صد وبلاگه ( اين رامين بدجنس ميگه حتما 100 تا وبلاگ شركت كرده بودن!!! تو هم شدي صدم!!! حقشه كه اون روز سه ساعت اشكانو تنهايي نگه داره تا ديگه منو مسخره نكنه!!! ) فقط به اين دليل كه حس ميكنم اين جمع اولين جمع غريبه اي هست كه هركدومشونو ببينم تا عمق روحشو میشناسم. سالهاست با غم و غصه ها و شاديهاشون زندگي كردم... سالهاست كه محرم رازهاي دلم بودن. سالهاست كه بي هيچ توقعي عشق و محبتشونو نثارم كردن. و چقدر زيباست ديدن جسمي كه روحشو سالهاست ميشناسي... با خودم ميگم كاشكي هر كس يه برچسب ميزد رو پيشونيش و اسم وبلاگشو روش مينوشت كه بقيه بشناسنش!!!! يا لا اقل تو وبلاگش مينوشت كه چي ميپوشه. بعد يادم ميفته يه روز با يه حاج آقای مسن كه يكي معرفي كرده بود قرار گذاشتم سر چها راه ولي عصر كه بريم ما رو به یه فروشنده معرفي كنه كه به بي بضاعتهامون پالتو و كاپشن مجاني بده. پشت تلفن گفتم: خوب حاج آقا ما كه همو نميشناسيم چطوري همو پيدا كنيم. با يه حالت خاصي گفت: پيدا ميكنيم. گفتم: من يه مانتو قهوه اي پوشيدم و يه شلوار ... و .... شما چي؟

با سادگي تموم گفت : منم يه كت!!! در حالی که به زور خنده مو نگه داشته بودم گفتم: خوب تو اين هوای برفی همه مردها يه كت تنشونه که!!!!!! گفت: یه چتر هم دستمه!!!!

پي نوشت یک : پنج شنبه قراره به سي خانواده بي بضاعت تحت پوششمون مواد غذايي بديم ( گوشت مرغ برنج چاي و هر چيز ديگه اي كه بتونيم) اگه كسي نذر داره خبرم كنه.

پي نوشت دو: رهگذر نازنين آدرس وبلاگتو نذاشتي منم كه به علت كهولت سن!!! نسيان گرفتم آدرس وبلاگت يادم نيست برا همين همينجا شماره حسابمو برات مينویسم 0103344461003 سيباي ملي ياسمن رمضاني فقط محبت كن هر مبلغي ريختي خبرم كن.

پی نوشت سه: اخبار مربوط به جشن ۲۳ خرداد پرشین بلاگ اینجاست برای ثبت نام جهت شرکت در جشن هم به اینجا برید.

این پی نوشت مال خداست: خدایا دمت گرم. وقتی بنزین رو سهمیه بندی کردی گفتیم حتما خواستی کمتر بریم مسافرت تا تصادف نکنیم. وقتی روغن گرون شد گفتیم حتما به فکر کلسترول بالامون بودی!!! وقتی قند و شکر گرون شد گفتیم حتما خواستی مرض قند نگیریم. وقتی برقمون هی قطع میشد گفتیم حتما به فکر جیبمونو و قبض آخر برج بودی... اما وقتی سهمیه بنزین ماشین بابا و برادرم قطع شد نفهمیدیم چه ربطی به خارجی بودن ماشین و حجم موتور داره؟ ممکنه اینم یه جوری برامون روشن کنی؟

گذشت زمان...

mehrabooni-sedaghat — Sun, 01 Jun 2008 14:48:18 GMT

بعد از سالها تو يه عروسی می بینمش... اول از ديدنش خيلي خوشحال ميشم و یه راست میرم پیشش می شینم.... اما بعد از نيم ساعت حرف زدن مي بينم كه افق فكريمون چقدر متفاوت شده. خیلی خشک و بیروح از زندگيش حرف ميزنه. ميگه: از بچه متنفرم... براي همين تو اين سالها بچه دار نشدم... و از كارش...

ميگه: هر روز بعد از كارم ميرم كلاسهاي مختلف و تاره 8 شب ميرسم خونه. رفت و آمدي با كسي ندارم. پاي تموم كسايي رو كه رو اعصابم راه ميرفتن از خونه ام بريدم... حتی خواهرم!!! سالي يك بار تنها ميرم مسافرت خارج از كشور... و خيلي بهم خوش ميگذره... تو نگاهش برقي از خوشي ميدرخشه و ميگه امسال ژانويه آنتاليا بودم. خيلي خوش گذشت. با تور رفته بوديم و همه چي با تور بود جز نوشيدني هاي الكلي... تا دم صبح روي سن رقصيدم شايد با بيست نفر بيشتر رقصيدم و به همين دليل یه عالمه نوشيدني الكلي مجاني خوردم! اصلا نميدونستم اونهمه رقص رو از كجا ميارم... اما امسال شوهرم هم گير داده كه منم باهات ميام مسافرت... همش دعا ميكنم نياد اصلا حوصله شو ندارم...

نگاهش ميكنم و ديگه چيزي نميشنوم... ياد رامين ميفتم و لحظه اي كه مياد خونه ... هنوز بعد از 16 سال وقتي زنگ درو ميزنه صداي قدمهاشو تو پله ها ميشمرم تا برسه بالا و من با بوسه اي به روي گونه اش، خسته نباشيد بگم... و بچه ها هم به تبع من غرق بوسه اش كنن... و فكر ميكنم چطور آدم ميتونه تنها و بدون شوهرش بره مسافرت با مردهاي غريبه در حالي كه مسته برقصه و آرزو كنه كه شوهرش كنارش نباشه!!!

كلامش منو از تو رويا ميكشه بيرون ميگه: من برم يه جايي پيدا كنم يه نخ سيگار بكشمو بيام...

ميگم: برو ...

ميره و من فكر ميكنم.. عشق خوشيختي مياره... آرامش مياره... آسایش میاره... و بچه به زندگی روح میبخشه و نشاط... نگاهم روي صورت اشكان ميچرخه و به نگار ختم ميشه... چطور آدم ميتونه از فرزندي كه خودش بوجود آورده متنفر باشه...

فکر میکنم چقدر آدمها راحت تغییر میکنن....و آرزو میکنم خداوند عشق رو که زیباترین موسیقی دنیاست بک گراند تموم زندگی ها کنه...

نفیسه عزیزم مبلغی که ریختی به حسابم به دستم رسید از طرف دنیا ازت ممنونم....متشكر از مريم عزيزم كه يه عالمه كتاب نو و كيف و.... فرستاد براي دنيا...

يه دوست مبلغي ريخته به حسابم كه البته كارت به كارت ريخته ممكنه بگه کی اين مبلغ رو ریخته؟

پی نوشت فرح بخش: به يمن تعطيلات اجباري ميريم شمال تو آغوش مامان و باباي عزيزم... معمولا تو تعطيلات سرعت نت اونقدر میاد پايين كه هيچ وبلاگي اونجا باز نميشه... برگشتم به همه تون سر ميزنم ...

دنیای من

mehrabooni-sedaghat — Wed, 21 May 2008 09:13:18 GMT

اولين باره خنده هاشو ميبينم. هميشه يه غم ته نگاهش موج ميزنه... اونقدر از ته دل ميخنده كه دلم ضعف ميره... نگاه ميكنه به اشكان كه يه پتو انداخته رو سرش و ادا در مياره و دوباره ريسه ميره از خنده... مامانش ميگه: الهي اينجور كه دل اين بچه رو شاد كردي هميشه دلت شاد باشه...

كوچكترين عضو خانواده 7 نفريه و پدرش كه تنها نان آور خانواده است ، مدتهاست تو بستر بيماريه... اسمش دنياست ... وقتي دستش تو دستمه حس ميكنم وصلم به خدا... در آغوشش كه ميگيرم انگار خدا رو بغل كردم، با كائنات يكي ميشم و همه وجودم آروم ميگيره و فارغ ميشم از دغدغه هاي زندگي كه تمومي نداره...

به مامانش ميگم اين دختر شيرينت امام زاده منه. هر نذري بهش كنم محاله مستجاب نشه...

اين نقاشي رو براي من كشيده اون كه سمت راسته منم با دستاي پر از خوراكي و سمت چپي خودشه...

فكر كردم اين نقاشي و اين خنده از ته دل ، حق شماهاييه كه با خلوص نيت ، از راه دور و نديده و نشناخته به من اعتماد كرديد و اندوخته هاتونو به حسابم ريختيد .

اگه كمك شما دوستاي خوبم نبود تا حالا اين فرشته هاي نازنين از گرسنگي مرده بودن... اين نقاشي حق مرجان عزيزمه كه به سختي از كانادا پول به دستم ميرسونه... حق مسافر نازنينه كه پا شد از اون ور دنيا اومد خونه ما تا سوغات قشنگشو كه با وسواس فراوون تهيه كرده بود به دست دنيا و خانواده اش برسونه... حق نازمهر ... حق عليرضاست كه نميخواد حتي اسمي ازش برده شه . حق پیشول خان كه بدون اين كه منو بشناسه پول به حسابم ريخت... و زهرا كه تموم تلاششو ميكنه تا گره از كارشون باز شه... حق خانوم كدخدا زاده و سريرا ست كه تو اين مدت اجاره خونه شونو پرداختن و ... خيلي هاي ديگه كه الان با بغضي كه تو گلومه حضور ذهن ندارم اسمشونو بنويسم. حق خانوم زرافشاره که براشون کولر تهیه کرده... دست همه تونو به پاس محبتهاي خالصانه تون ميفشارم و براي همه تون آرزوي خوشي و سلامت دارم.

پی نوشت: ممنون از علی شاه نازنین و طناز عزیز برای کمک مالی به خانواده نیازمند.

قوانین حمایت از حقوق زنان

mehrabooni-sedaghat — Wed, 14 May 2008 12:35:18 GMT

در حالي كه قطره اشكشو پاك ميكنه تا كسي متوجه گریه کردنش نشه ، ميگه 30 ساله كه كتكم ميزنه! تموم زندگيش خلاصه شده تو شيشه مشروبش و فيلمهايي كه تنهايي تا نيمه شب ميبينه! تازگي هم يه دخترو صيغه كرده هم سن دخترمون! حرفم بزنيم هم منو ميزنه هم دخترمو... دختر بزرگمونو 14 سالش كه بود به خاطر يه تجديد به زور داد به كارگرش! نگاهی به کارنامه دخترش میندازه و با بغض میگه اگه بفهمه اين يكي هم نمره هاش خوب نشده به زور شوهرش میده!! در حالی که سعی میکنه بغضشو قورت بده میگه: اما این یکی عین بزرگه نیست به دوستاش گفته میخوام از خونه فرار کنم....و میزنه زیر گریه....

حالم از اين مردهاي حيوون صفت به هم ميخوره! به نظرتون يه زن چرا بايد سالها خفت رو تحمل كنه؟... كتك بخوره... تحقير بشه ... توهين بهش بشه ... عين يه حيوون باهاش رفتار بشه و به خاطر بچه هاش زندگي كنه؟

ميدونيد چرا ؟ چون حمايت نميشه... فرض كن جدا شد از كجا بايد بياره بخوره؟ شكم بچه هاشو سير كنه؟رخت و لباس بخره؟ اجاره خونه بده و از گزند نگاههای شرم آور مردهای گرسنه ای که دنبال یه زن تنها و بی کس هستن در امون بمونه؟...

خدايا چرا هيچ قانوني نيست كه از آدمهايي كه بهشون ظلم ميشه حمايت كنه؟

پی نوشت باربط: خجالت نمیکشه اومده برای پدر ۷۰ ساله اش از همکار متعلقه ۴۰ ساله اش خواستگاری! تازه با افتخارم میگه بابام خیلی سرحاله اصلا بهش نمیخوره ۷۰ ساله باشه!!!

پی نوشت بی ربط: ميگن جوينده يابنده است! من بلاخره دوستم فريبا قنبري رو پيدا كردم... نميدونم چقدر تلفني با هم حرف زديم به اندازه 19 سال بي خبري! دقيقا 19 ساله كه همو نديديم ولي انگار همين ديروز همو ديده بوديم... همونجور بي غل و غش ساده و صميمي... فريباي قشنگم خيلي خوشحالم كه پيدات كردم... و چشم انتظار ديدنتم...

پی نوشت بی ربط تر: ممنون از نازمهر عزیزم برای بانی خیر شدن جهت یه خانواده نیازمند... ممنون از دوستان عزیز فرشید ملکان و علی خالقی بابت کمک مالی جهت خرید مواد غذایی برای چند خانواده نیازمند .

پی نوشت آخر: جمعه عروسی دایی علی عزیزمه... دلم میخواد برای خوشبختیش از ته دل دعا کنید... آرزو میکنم که دیگه هرگز غم نبینه و شادی و خوشبختی و سلامت و ثروت بک گراند زندگیش باشه...

فردا پنج شنبه ۲۶/۲/۸۷ دایی ( مهدی اولیایی) اصفهان همایش داره

مکان:

اصفهان- ميدان لاله- جنب پل هوايي اتوبان شهيد بابايي- ورزشگاه قدس از ساعت هشت و نيم صبح الی 6 بعدازظهر (البته زمان سخنرانی دایی ۳تا ۶ عصره و نمیدونم مراسم دیگه ای که از صبح هست شامل چه چیزاییه اما یکیش انگار نهاره!!!)